Robbie The Runner: Ik loop hard omdat ik getrouwd ben!

Robbie is een Engelsman die al bijna twintig jaar in Nederland woont. Hij is getrouwd metRobbie Bell
zijn lief Clare en is trotse papa van Molly (3 jaar) en Lochlan, (1 jaar). Hij woont en werkt in
Hengelo en traint waar en wanneer hij kan. Ongeveer 8 jaar geleden is hij begonnen met
joggen. Een jaar of drie geleden is hij serieus gaan hardlopen.

“Ik loop hard omdat ik getrouwd ben en twee kids heb” zegt hij lachend en vervolgt: “Voor
mij is het hardlopen een deel van mij en van mijn gezinsleven geworden. Ik loop hard omdat
ik in de afgelopen jaren wel verslaafd ben geraakt aan het lopen. Hardlopen brengt mij rust
tussen mijn oren en geeft mijn lijf energie. Ik loop ook hard om gezond te blijven in de eerste
plaats voor mijzelf maar zeker ook voor mijn gezin”.

Ik loop extreme afstanden soms wel boven de 100 km. Waarom? Omdat ik het kan. Ik geloof
in grenzen verleggen… Zo ver mogelijk. Het breekpunt opzoeken en dan een manier vinden
om daar overheen te knallen! Ultralopen zou je kunnen vergelijken met het leven. Als je veel
geeft, krijg je veel terug. Als je makkelijk opgeeft, dan kom je nergens. Hopelijk kan ik hierin
een voorbeeld zijn voor mijn kinderen. Veel inzet geeft veel resultaat.

“Wat lange afstandlopen mij oplevert is simpel. Veel vermoeidheid, zere voeten en hoge
kosten voor schoenen op jaarbasis” antwoord hij lachend om er vervolgens op serieuze toon
aan toe te voegen: “Afstanden geven mij in één woord tevredenheid. Als ik niet loop,
functioneer ik niet goed. Ik word ongeduldig, onrustig en gewoon geen leuke vent. Mijn
vrouw en kinderen vinden rustdagen vreselijk. Wij als familie functioneren veel beter als papa
heeft getraind. Het klinkt misschien raar, maar zo werkt het voor ons”.

Trainen

Voor verschillende afstanden train ik op verschillende manieren. Het ligt ook aan het doel.
Als ik een korte wedstrijd wil lopen in een snelle tijd, dan train ik minder op duur en meer op
tempo. Als ik lange afstanden wil lopen zonder tijdsdoel, dan train ik veel duur. De laatste
jaren ben ik een lange afstand wedstrijdloper geworden. Dat betekent voor mij veel tempo en lange duurtrainingen. Voor bijvoorbeeld een 100km wedstrijd liggen de piekweken rond
de 200km per week, met duur trainingen van 70km. Dat betekent dus elke dag lopen.

Als je acht uur over een 100 km doet dan is dat best lang. Voor de meeste mensen is dat
een hele werkdag. Als je kijkt wat er op een werkdag gebeurt qua gevoelens, emoties en
ervaringen dan is er wel een voorzichtige parallel te trekken met een ultrawedstrijd. Er gaan
vaak dingen mis. Het gaat misschien niet zoals gepland of gehoopt, soms valt het erg mee
en soms kun je gewoon niet wachten tot het voorbij is. Hoe dan ook het is wel zo, dat
wanneer je over de finishstreep rolt, je bijna alle nare ervaringen al weer vergeten bent. Te
vergelijken met uitklokken van je werk op een vrijdagmiddag om lekker het weekend te
ontmoeten.

“Er zijn twee dingen waar je bij een ultrawedstrijd rekening mee moet houden. Allereerst is
dat onverwachte dingen accepteren, verwerken en zo snel mogelijk oplossen. Het tweede is
“never give up!!!”. Het tweede is het moeilijkste. Ik heb ook DNF's (did not Finish) op mijn
naam staan en daar word ik echt niet blij van. Achteraf baal ik daar altijd zo enorm van en is
de eerste vraag die ik aan mijzelf stel "waarom ben ik in Gods naam gestopt?".

Herstel

Als je goed getraind bent en verstandig met je lichaam omgaat tijdens een wedstrijd, dan kan
het herstel heel snel gaan. Als je erg diep moet gaan, duurt dat natuurlijk langer. Goed en
gezond eten helpt enorm en een actief herstel werkt voor mij het beste. Meestal ben ik
binnen twee dagen na een wedstrijd al weer rustig aan het lopen. Daarnaast heb ik twee
kleine druktemakers in huis, dus op de bank liggen met mijn voeten omhoog zit er voor mij
niet in.

Ik ben wel blessure gevoelig en natuurlijk is de grote omvang die ik elke week maak best
belastend. Als ultraloper word je goed in "trainen met ongemak". Dat hoeft ook niet verkeerd
te zijn hoor. Een lange afstand lopen gaat namelijk niet altijd lekker en makkelijk. Het klinkt
heel stoer, maar het is echt "no pain, no gain". Zoals ik al eerder zei, hoe meer je geeft, hoe
meer je terugkrijgt.

Thuis

Hoe ik het thuis goed houd?Veel bloemen. Nee hoor, Clare is best relaxed. Zij ziet hoeveel
positiefs het lopen mij brengt en dat heeft ook een positieve invloed op ons gezinsleven. Het
is wel zo dat ik probeer mijn trainen zo weinig mogelijk impact te laten hebben op mijn gezin.
Ik werk in twee ploegen en probeer zoveel mogelijk ‘s ochtends heel vroeg of ‘s avonds erg
laat te trainen. De rest van de familie Bell ligt dus meestal op een oor als ik aan het lopen
ben.

Op dit moment ben ik meer bezig met wegwedstrijden. Ik loop over twee weken de 6 uur van
Münster en in mei ga ik de Whew100 in Wuppertal (100km) lopen. Later in het jaar hoop ik
mijn PR aan te scherpen tijdens de 50km Run Van Winschoten en daarna hoop ik mijn tijd
flink te verbeteren tijdens de Taubertal 100km.
Een bucketlist dingetje voor mij is de ¨Rat Race The Wall" te gaan lopen. Dat is een loop in
Engeland waarbij je de 69 mijl van de Hadrian's Wall, Northumberland volgt van Carlisle naar Newcastle. Dat
is in de buurt waar mijn familie woont en de plaats waar ik groot ben gebracht.

“A little nostalgic running never hurts anybody”.

 

Iemand heeft mij eens een goed advies gegeven tijdens een zware training. Dit heeft mij veel
geholpen tijdens die moeilijke momenten van trainen en wedstrijden lopen en dat wil ik jullie
meegeven:
"NIET PIEPEN, GEWOON LOPEN!!!"

© 2016 - 2020 Step One - NIEUWE SITE | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel